es | fr | en

Tradizionala eta berria

Euskal Herrian mende bat baino ez duen trikitixa herrikoia eta tradizional bihurtu dela esan daiteke. Erroa ez da gauza zaharra izan behar, errotu edo sustraitu dena baizik. Trikitixa ez da batere akademikoa izan, herritarra izan da. Lortu duen altxorra herritarra izan da, trikitixak aurreko danbolintero, albokari eta bereziki dultzaineroen errepertorioa hartu eta moldatu egin zuen, dultzainak ez zituen aukerak baititu soinuak. Dultzainak danborreroa behar zuen eta soinuak berriz ezker eskua zuen danborreroaren lana egiteko eta gainera ekonomiari begiratuta ere bakar batek egiten du biren lana.

Tradizionala da tradizioz egiten dena, errepikatzen dena. Instrumentuari herriak bere berezitasun propioa ematen dionean bihurtzen da herrikoi, berezko, euskal herri doinu. Kanpoko influentziak geure egiten ditugunean, gure moduan, orduan bihurtzen dira herrikoi eta behin eta berriz errepikatzen badira, tradizional.

Ez bada aldatzen ez da mantentzen eta ez bada mantentzen hil egiten da.